Ostatnio sporo było o kaczkach, to będzie o jeszcze jednej. Tym razem na tapetę idzie sztandarowe dziecko Rocktrona – Tri-Wah. Podobno ma trzy tryby kompletnie do innego grania, podobno bardzo ładnie brzmi, podobno... No dobra, a jak jest w rzeczywistości?

Jest zajebongo:). Solidna obudowa od razu pokazuje nam, że to porządna rzecz. Z grubsza przypomina produkcje Dunlopa. Czarne, podłużne, z szerokim pedałem. Miła rzecz to dioda, która przyjemnie świeci się na niebiesko w pozycji „on”. Jedna rzecz jest taka sobie – pokrętło zmiany trybów – jest takie troszkę niepewne. Cholera wie, czy jak się mocniej zakręci, to nie odpadnie. Poza tym – pełna pytka. No, może jeszcze regulacja siły odbicia (tak, tak – jest) sprawia małe problemy, bo ciężko dobrać się imbusem do odpowiedzialnej za to śrubki. I to wszystko – żadnych zbędnych bajerów, gainów, obcinaczy itp. W końcu to kaczka, a nie ekspres do kawy. Czas obczaić wspomniane tryby działania kaczuchy. A są to:

Normal – czyli zwyczajne, miękkie profilowanie górnych tonów. W sumie najmniej ciekawy tryb. Oczywiście, nie jest źle – kwacze sobie mniej więcej tak samo, jak Cry Baby Dunlopa. Może troszkę za mało wyraźnie brzmi na mocnym przesterze. Nie jest źle, ale na kolana też nie powala. Bardzo ładnie za to brzmi na czystej barwie, zwłaszcza na chwycikach funky style:). Jednak dość mała wyrazistość i „siła kwakania” powoduje, że rzadko będzie się sięgać bo ten tryb. Zwłaszcza, że kolejny brzmi zajebiście, a jest to:

Classic – czyli coś, co miało zapewnić bardziej „vintage'owe” brzmienie a'la Jimi Hendrix. Jak wyszło? - Bardzo fajnie. W tym trybie procesowaniu ulega głównie środkowe pasmo i średnia góra. Od razu robi się przejrzyście, bardzo wyraźnie, i naprawdę można już pokombinować z dźwiękami. Doskonały tryb do grania przygrywek i klimatycznych solówek rodem ze świata grunge. W dodatku kaka daje coś, co ceni się najbardziej – czyli charakterystyczny sound. Inne kaczki nie dają tak specyficznego brzmienia. Trzeba to usłyszeć, i albo polubić (jak ja), albo znienawidzić. Dla mnie faworyt wyścigu.

Bass – tryb przeznaczony do gitar zestrojonych w konkretny drop, oraz (tak jest!) dla gitar basowych (sic!). Zgadza się – tej kaki mogą używać też basiści! I chociaż do studyjnego poziomu troszkę w takiej sytuacji brakuje, to i tak jest spoko – i nie trzeba wywalać 500-600 pln na kaczkę wybitnie basową. W dropie (próbowane na wieśle strojonym do H) tryb ten zajebiście zabawia się z niskimi dźwiękami, nadając się wybitnie do grania jednostrunowych podkładów w stylu Alice In Chains.

Reszta to już banał. Obsługa kaki jest prosta jak pomyślunek Taliba, można się przyczepić do plastikowej dolnej pokrywki, ale dzięki temu efekt nie waży pół tony. Zaczep na baterię też mógłby być solidniejszy, no ale... Odpalone Triwah szumi też dość głośno na totalnie nasyconym przesterze, na plus za to należy zaliczyć pełen bypass. Ogólnie mówiąc – za stosunkowo niewielkie pieniądze dostajemy fajową kakę, porównywalną jakościowo z Cry Baby Dunlopa, za to posiadającą trzy tryby działania, z których co najmniej dwa wybijają się ponad przeciętną. Minusy to pokrętło zmieniające tryby i spodnia obudowa, ale – i tak jest spoko. Bardzo fajna zabawka dla kogoś, kto chce mieć porządną kaczkę, ale nie stać go na efekt na zawodowym poziomie. Polecam!

Cena katalogowa - 370 pln

Znaleźć można za - 329 pln