Tyle lat młócą i w końcu dobra płyta... Nie no, żartuję - wcześniej też było nieźle, ale dopiero teraz wywaliło mnie z butów po odpaleniu tej płytki.
 

Clawfinger chyba postanowił znowuż pójść pod prąd. Na całym świecie grano klasycznie - oni knuli z elektroniką. Teraz muza ocieka samplami jak spocony Korzeniowski wodą - chłopaki nagrali całkowicie żywą płytę. I to jaką! Chociaż prosta aż do bólu - takiego gara dawno nie słyszałem!

Od pierwszego numeru jest jazda, która nie milknie aż do końca. Co prawda jest to jazda w typowym, klasycznym wydaniu ("prawdziwi andergrandowcy" już mogą zacząć drzeć otwór, że to komercha), ale ja mam to gdzieś. Po prostu barrrdzo miło się tego słucha. Hiciory to dla mnie tytyułowy "Hate Yourself With Style", "Right To Rape" (ile znacie kapel rockowych, które śpiewają, że świat jest niesprawiedliwy, bo to zawsze niby JEJ - kobiety - wina, a gwałciciele oczyszczają w sądzie swoje imię?) i paskudnie obrazoburczy "God Is dead".

Jak zwykle Clawfinger kopie tekstami po oczach - nie owija w bawełnę. Jak często można usłyszeć bezpośrednie: "Bóg nie żyje, to tylko biedny potwór spod łóżka, to tylko głos w Twojej głowie"? Uj, ślisko jadą, ale trzeba przyznać - odważnie i bezkompromisowo wylewają z siebie co mają w głowach.

To co najbardziej miażdży, to brzmienie i dawka kopa zawarta na tej płycie. Szczerze powiem - gitary na tym nagraniu po prostu NA-PIER-DA-LA-JĄ!!!! Strasznie wręcz to wszystko działa na flaki - trzustka wyskakuje sama przodem, reszta jak się da. I nie ma żadnego pierdzielenia się w jakiś pedalski singielek, coby w radyjku puścili. Od początku do końca chłopaki walą, aż miło.

No dobra - tak tylko chciałem podzielić się wrażeniami. Zaręczam - "Hate Yourself With Style" Clawfingera to genialna płytka dla tych, co lubią maksymalnego kopa gitarowego w muzie bez bawienia się w zbędne ściemnianie. Co prawda muza prosta tu jest jak ośli ogon, ale co z tego... Takiego powera daaaawno nie było...