Kiedy dowiedziałem się, że Alice in Chains powracają z nowa płytą, uradowałem się niezmiernie. Jeden z zespołów tworzących historię grunge w końcu wraca do boju! Yeah! Zwłaszcza w obliczu posuchy na dobre, zdrowe, rockowe granie - dookoła tylko gejowate kapelki złożone z kilku pięknisiów, albo brzmiące tak samo metal-core'y

Niesamowitego apetytu zrobił mi zwłąszcza pierwszy pre-singiel, czyli „Check My Brain”. Chłopina ze mnie już wyrośnięty, 30-tka na karku, także mogę o sobie mówić „dziadek w porównaniu z nastolatkami. I tak zareagowało moje ucho na tenże kawałek - „o mamo, ale fajnie, jakbym odpalił kasetę z lat 90-tych”. Klasyka gatunku, Alicja pełna gębą, cud, miód, i poczucie że jednak „dali radę”.

W końcu w łapy wpadła mi cała płyta, odpaliłem. Zaczęło się świetnie, mrocznie, minorowo, potem znowuż „Check My Brain”, no i następne kawałki. Po trzecim, czy czwartym, troszkę mnie wzięło na ziewanie. No spoko – wszystko git, klimat jest, chórki są, ale kurczę, ciągle gra to tak samo. Podobne tempo, podobne, rozjeżdżające się gitary, podciągane dźwięki itp. W moim odczuciu jest to najsłabsza strona tej płyty – małe zróżnicowanie. Utwory są do siebie podobne jak cholera, brakuje jakichś wyróżniających riffów, wpadających w ucho refrenów. No i strasznie to przypomina solowe płyty Cantrella. Wspominany przeze mnie już po raz trzeci "Check My Brain" to chyba najszybszy i najbardziej żywotny numer na płycie. A nie jest przecież jakiś niesłychanie szalony.

Z drugiej strony album jest bardzo spójny, widać, że dopracowany, stanowiący zamkniętą całość, a nie, jak np. „Chinese Democracy” gunsów, rozpieprzony w 30 stron świata. Troszkę się bałem, że z Alicją też tak będzie, bo wiadomo – inny wokal, kilka lat zawiechy itp. Balladki są ładne, żywcem w stylu ”Jar of Flies”, no i przede wszystkim – nowy wokalszczyk stanął jak najbardziej na wysokości zadania. Jest też czasem ciężarnie - z singlem "A Looking in view" na czele, który paca całkiem przyzwoicie. Płyty o wiele przyjemniej się słucha oglądając teledyski - jakoś natychmiast zaczyna to nabierać kolorów i głębi.

Sumując i nie wdrażając się w jakieś zawiłe filozofowanie, płyta jest bardzo klimatyczna, kompletnie niekomercyjna, psychodeliczna i stawiająca na klimat. Mało za to na niej chwytliwych, od razu wpadających w pamięć riffów, brakuje przebojowości. Fani tej „smutnej” twarzy Alicji na pewno będa wniebowzięci, ci, co znają zespół od strony „hiciorów” w stylu „Angry Chair”, „Man in the box", czy „Rooster” - mogą nieco przysnąć i poczuć się przytłoczeni nawałą melancholii. Ja muszę mieć wybitnie chęć na taką właśnie płytę, żeby odpalić, a np. do playera mp3 na ulicę wybieram jednak coś bardziej żywotnego. Co nie znaczy, że płyta jest zła – przeciwnie, jest bardzo ambitna, po prostu widać ja się nie znam i docenić nie umiem:). Bo ja to pozer jestem.

inne klipy mozna obejrzeć sobie na stronie zespołu

1. "All Secrets Known" - 4:43
2. "Check My Brain" - 3:58
3. "Last of My Kind" - 5:53
4. "Your Decision" - 4:43
5. "A Looking in View" - 7:06
6. "When the Sun Rose Again" - 4:00
7. "Acid Bubble" - 6:56
8. "Lesson Learned" - 4:17
9. "Take Her Out" - 4:00
10. "Private Hell" - 5:38
11. "Black Gives Way to Blue" - 3:04