Dzisiaj zagrajmy z innej beczki. Kto lubi różowe, plastikowe cipcie mające na wszystko jedną odpowiedź brzmiącą „o jacie nie mogę, ale czad, hihihihihi”? Odpowiedź brzmi – nikt. Takie laski są fajne tylko do „potrzymania” . Zresztą – wiadomo, że my, rockandrollowcy, wolimy kobiety, nie samiczki.

Po internecie łazi stado kretynów – to już wiemy nie od dziś. Że muzyka rozbudza emocje, często niezdrowe – to też jest jasne jak słońce. Ale dyskusja, którą znalazłem na Onecie w temacie Kirka Hammeta bije wszystko na łeb. Jak czytałem poniższe komentarze miałem taką pompę, że mało nie osmarkałem monitora.

14 kwietnia zmarł Peter Steele – lider grupy Type O Negative, basista, wokalista, kompozytor, jedno z najciekawszych indywiduów w muzycznym światku. Mroczny niczym zacieniona krypta, mierzący ponad dwa metry dryblas o uroku wygłodniałego wampira.

Wpadła mi do głowy pewna myśl. Chociaż jestem bardzo daleki od stwierdzeń „rock is dead”, dochodzę do wniosku, że coś niedobrego dzieje się ostatnio z muzyką rockową. To, co obecnie się wydaje na krążkach CD, jest naznaczone kilkoma „grzechami”, które powoli dożynają ideę i ducha tejże muzoli. Skąd taki przezajebisty wniosek kolesia z zadupiałego Olsztyna?

Tak to bywa, jak masz dużo szmalu, jesteś sławny itp., zawsze znajdzie się paru buców, którzy przeszkodzą Ci w wykonywaniu tak ciężkiego zawodu, jakim jest rock and roll. Poniżej prezentujemy 10 koncertowych wybryków, których echo rozniosło się czasem szeroko, czasem wąsko, ale zawsze pozostawiało lekki smrodek...

Wydawać by się mogło, że Dave Mustaine, leader jednego z najbardziej uznanych bandów w historii heavy metalu (Megadeth, jeśli ktoś nie wie), ma wystarczająco dużo kasy i jest samozrealizowany w wystarczającym stopniu, żeby olać drobne, wkurzające istoty zwane ludźmi. Okazuje się, że nie.