Wiadomo, że rock and roll rujnuje. Niektórzy lubią jednak zrujnować się do kwadratu. Oto najwięksi bibosze i rozpustnicy w branży (część uhonorowana naturalnie pośmiertnie).

Od dłuższego czasu noszę się z zamiarem opisania jednej rzeczy, która mnie dogłębnie dziwi. Dlaczego, do diaska, niektórzy muzycy decydują się na odejście z zespołu, który jest na absolutnym topie? I dlaczego w 99% przypadków kończy się to spektakularna klapą i zespołu, i tego, który odszedł? Przykłady? Proszę bardzo...

Ano, moim skromnym zdaniem biznes muzyczny, czyli producenci, wydawcy, marketerzy, spin doktorzy i cała ta radosna ekipka ma pełną świadomość tego, że niczym nieskrępowany dostęp do sieci oznacza dla nich wyrok śmierci. Tak, tak – skończy się rozdawanie kart, rozbijanie furek i dymanie setek panienek chętnych do zrobienia kariery na wszelki sposób, byle nie śpiewaniem. Skończy się rzeka szmalu i przede wszystkim władza nad muzykami, którzy obecnie mają gówno do gadania – mają grać i się cieszyć, że im coś z pańskiego stołu skapnie. A dlaczegóż tak się właśnie stanie i dlaczego tak mocno drżą pośladki tuzów biznesu?

Oto przed Państwem autentyczny zapis rozmowy, podsłuchanej przez latające ucho Rockfana. Dwóch nikomu nieznanych kolesi pokłóciło się o zasadność wyrażania treści w muzyce w języku ojczystym, tudzież uniwersalno – angielskim. Czyli po ludzku: po jakiemu lepiej gadać i ryczeć.