motto: 

Świat boli

rodzaj muzy: 

zadeklarowany Postpunk / New wave

www: 

http://www.myspace.com/marsjasz77

inna strona: 

http://www.myspace.com/marsjasz77

Okazuje się, że nie każdy dzisiaj chce grać nu metal. Są zespoły, które klasykę wielbią aż do bólu, a czasem można nadziać się nawet na miłośników rodzimego post-punka. Stare Lady Pank, Maanam – brzmi znajomo?

Zespół historię ma wybitnie krótką – powstał w 2009 roku i sobie najzwyczajniej w świecie, po prostu gra. Na samiuśkim początku 2010 ukazała się demówka „Weltschmerz”. Kapela została założona klasycznie – ot, spotkało się dwóch kolegów o podobnych gustach, skrzyknęli resztę grajków i do dzieła.

Muzycy swoja muzykę okreslają mianem post-punka. Ja muszę przyznac się, że nie jestem orłem w tym gatunku, a „punk” zawsze kojarzył mi się z irokezami, glanami i anarchią. Z tej przyczyny nie ma co się wdawać w szufladkowanie gatunkowe, to niech sobie ornitolodzy uprawiają – ja napiszę o tym, co słyszałem.

Jest dość lajtowo – gitarki grają sobie na cleanie, bębenki dają prosto, na jednym z głównych planów jest hammondowski klawisz. Wokal śpiewa, nie krzyczy, w nieco brit-popowy sposób. Często trafia się monodźwiękowa recytacja, jest melodyjnie. Mi najbardziej przypomina to polisz rock z lat 80-tych, z tej lżejszej sceny. Teksty opiewają ogólnie pojęty ból życia, acz mają bardzo poetyckie zacięcie. Trzeba czachę poruszyć, żeby poszukać w wersach nieco głębszego sensu.

Marsjasz to propozycja dla fanów rodzimej duszy w muzyce soft-rockowej. Jest ”po naszemu”, melodyjnie, z ambitnym tekstem i w takim bardzo swojskim wydaniu. Krótki obrazek na temat „jak rozumiemy muzykę rockową”. Pozostaje czekać na dalsze dokonania. Poniżej zamieszczamy dwa utwory, reszty można posłuchać na profilu Myspace.